گاهي وقتهاست كه براي همين يك تكه كاغذ رنگ و رو رفته و اين خودكار آبي كهنه،آنقدر دلم لك ميزند كه بي اختيار سراغش ميروم.چمباتمه ميزنم روبرويش و ميروم توي فكر . توي فكر زندگي و خوابهايي كه برايم ديده، توي فكر چند ماه ديگر كه تمام آينده ي خيالاتم در اين چند سال تعيين ميشود ؛ و اگر بشود درست همانطور كه دلم قنج ميرود برايش، حتي خيال اينهمه دگرگوني سطرهايم را ميلرزاند.

چند ماه ديگر كه بيايد،حساب و كتابهايم كه درست از آب درآيد و اينهمه خواستن به ثمر نشيند؛ بايد بروم سراغ همان چمدان قديمي و خاك خورده ي توي كمد و تمام دلبستگيهايم را با سليقه بچينم تويش ؛ يك ايميل خداحافظي براي همه بفرستم و بروم ترمينال و سوار اولين اتوبوس بشوم.چشمهايم را ببندم و هشت ساعت دندان روي جگر بگذارم و رويا ببافم تا برسم به آنجايي كه گويي تمامي زندگيم با آن گره خورده است .

……………………………………………………………………………………………………..

- براي بي تفاوت بودن بايد عميقاً بي تفاوت باشي .وقتي اداي بي تفاوت بودن را در بياوري يك جايي آن احساس پنهان كه خودش را پشت منطق قايم كرده نم نمك جلو مي آيد  و ثابت ميكند بازيگر قابلي نيستي .

- لطف فاصله ها به اين است كه وقتي طي ميشوند به ياد مي آوري هنوز هم كسي هست كه براي ديدنت فاصله ها را طي كند .

راه میروم و مطمئن میشوم الان است که بی افتم . سرم گیج میرود ولی بی اختیار قدم بر میدارم. راه میروم و سردر مغازه ها را از نظر میگذرانم تا زودتر داروخانه را پیدا کنم .

از دور که نئونهای داروخانه را میبینم , قدمهایم سریعتر میشود . خدا خدا میکنم که نسخه پیچ زن باشد که اگر نباشد خیلی آرام و بی تفاوت راهم را میکشم و میروم . با خودم میگویم جراتش را ندارم که بروم جلوی یک مرد و بخواهم از توی قفسه  پشت سرش یک برگ قرص معلوم الحال به من بدهد و بعد هم به روی خودش نیاورد که این رنگ پریدگی از چیست . بعد توی دلم کلی به خودم بد و بیراه میگویم و کنایه میزنم که این مگر تو نبودی که همیشه داعیه سر میدادی و میگفتی این قضیه یک پدیده ی کاملاً طبیعیست و نباید برایش خجالت کشید .که میگفتی اشکالی ندارد کسی بفهمد برای چه غش میکنی و رنگت مثل گچ سفید میشود و حالت تهوع راحتت نمیگذارد . که میگفتی این قضیه هم مثل تمام اتفاقاتی که برای همه می افتد است و نباید گنده اش کرد . تا بیایم پاسخ دهم رسیده ام جلوی داروخانه و با تردید داخلش را دید میزنم . خیالم که راحت میشود میروم تو و می ایستم جلوی زن نسخه پیچ .

 دستهایم را از توی جیبم در می آورم و اسکناس مچاله شده را میگذارم روی پیشخوان و ورقه ی قرص را میچپانم توی مشتم و میزنم به چاک…

من جزو دسته ی دومم ,حالا اینکه دیگران چه فکری درموردم میکنن بی خبرم!

…………………………………………………………………………………………………..

توی خیابون وقتی دزدکی سرک میکشم توی ماشین دیگران و زیر چشمی زیر نظر میگیرمشون یه چیز برام تقریباً به قطعیت میرسه. زن و شوهرا در حالت کلی سه دسته ن .یه دسته اونایی که توی خونه عین خروس جنگی به جون هم می افتن ولی تو خیابون و ملاء عام قربون صدقه ی هم میرن .یه عده اونایی هستن که توی خونه جونشون واسه هم در میره اما تا پاشونو از خونه میذارن بیرون و چشمشون به دوتا آدم می افته دیگه همه چی یادشون میره و همینشون میمونه که همدیگرو بزنن بکشن.

یه عده دیگم که شدیداً حدس میزنم خودم در آینده جزو اون دسته باشم اونایین که هم تو خونه به خون هم تشنن هم بیرون از خونه گیس و گیس کشی راه میندازن.

 ارسال در تاريخ ۱۳۸٩/٧/٩

فکر میکنم باز هم زندگیم به مقطعی رسیده که باید صبور تر از همیشه باشم , هرچند همیشه بودم . وقتی میگم همیشه هیچ شکی از بکار بردن این کلمه ندارم . قطعاً‌همیشه!

برای من صبور بودن همیشه توی زندگیم جزو عادتهای ترک نشدنیم بوده . اینبار هم  به خودم ثابت میکنم که صبور بودن کمترین کاریه که میتونم بکنم.:)

……………………………………………………………………………….

میدونی یه چیزی هست و همیشه منو شگفت انگیز میکنه اعتقاد قوی به یه دعای خاصه . تو تمام سالهایی که با این دعا آشنا شدم بارها و بارها معجزه ی اون رو دیدم . تو بدترین شرایط خوندش مثل آب روی آتیش آرومم کرده  و خیلی زود اجابت دعام لبخند شیرینی روی لبم نشونده.

امروز هم معجزه ی اون رو برای صدمین بار با چشمای خودم دیدم . همینه که هیچ وقت این یه تیکه کاغذ با ارزش رو از خودم جدا نمیکنم .

ارسال در تاريخ ۱۳۸٩/٧/٢

تو واسه من مثل دوپینگ میمونی …معرکه ای پسر ، معرکه!

ارسال در تاريخ ۱۳۸٩/٦/٢٧

میدونی…دلم دستای مردونه ای رو میخاد که وقتی درد امونمو میبره بندازه دورگردنم . من درد بکشم و اون با حرفاش گذر زمان رو برام سریعتر بکنه.

بشینه کنارمو و لیوان شیر موزمو بگیره دستشو و بگه :” همشو باید تا ته بخوری تا قوی بشی “من ناز کنم و اون کوتاه نیاد و تا قطره ی آخرشو به خوردم بده.

میدونی… دلم یه وقتایی هست که گریه میخواد …برعکس تمام وقتایی که وقتی توی دلم آشوبه حتی نمیذارم صدام هم بلرزه ، دلم شونه های مردونه ای رو میخواد که با اشک های من تر بشه.

میدونی…تو زندگی من مرد زیاد بوده …نه که جدی جدی بوده باشه مثل همه ی زنای دیگه دور و برم پر مرد بوده ولی بذار راست راستشو بگم هیچ وقت تو زندگیم یه مرد به معنای واقعی نبوده. منم که ایده آل گرا …به یه ذره و نیمه و نصفه راضی نیستم .

اصن بذار اینجوری واست بگم دلم از این مردایی که با یه ورق کاغذ میشن مردت یا این مردایی که بخاطر دو تا قطره خون مشترک میشن همخونت نمیخوام . دلم از این مردایی میخواد که بی خبر و سراسیمه یهو نمیفهمی از کجا پیداش میشه . از اون مردایی که کسی تو رو به اسم فامیل اون نشناسه .  از اون غریبه ها که یهو سر میرسه و مرهم میذاره رو همه ی زخمهات . از اونایی که فقط  دوست داری دستاتو باز کنی تا توی بغلش بیشتر و بیشتر جا بشی…

یعنی میدونی…هیچ وقت مثل الان دلم همچین چیزایی رو نخواسته بوده…هیچ وقت مثل الان دلم یه دست مهربون نخواسته بود…هیچ وقت مثل الان…دقیقاً همین الان دلم یه شونه ی قوی نخواسته بود . یه شونه که بهش تکیه کنم و از هیچی باکم نباشه.

میدونی…خودم میدونم همه ی این حرفا مال الانمه و همین که حالم خوب شه همین که دردام کمتر بشه دیگه دلم این چیزا رو نمیخواد …ولی اینم میدونم که همین چیزایی که ممکنه بعدن نخوام رو الان بدجوری میخوام …

میدونی…دل آدم که زبون سرش نمیشه . سرش نمیشه که همچین کسی نیست . سرش نمیشه که وقتی همچین چیزایی رو میخوای نمیتونی به کسی حرفی بزنی . سرش نمیشه ، نمیشه رفت تو خیابون و گفت من این چیزارو میخوام . سرش نمیشه …

میدونی…الان …یعنی درست همین الان ، کمبود محبت عین همین دردی که توی تنمه کلافم کرده …دلم یه محبت بی منت میخواد که با لطافت خراب بشه روی سرم …

یعنی میدونی…دلم دستایی رو میخواد که همون قدر که من فشارشون میدم دستای خودم فشرده بشن . بی منت…بی غرض…

اصن میدونی …دلم هیچکدوم اینارو نمیخواد فقط یه آغوش میخواد که منو تو خودش جا بده. اونوقت سرمو تکیه بدم میون اونهمه مهربونی و تا ابد ساکت بمونم .

 ارسال در تاريخ ۱۳۸٩/٦/٢٦

دست میبرم لای رنگها و یه رژ لب صورتی برمیدارم و میمالم به لبام ، یه بار دوبار سه بار …تا میتونم پر رنگش میکنم . میرم سراغ خط چشم و با سلیقه یه خط باریک و کوتاه میکشم بالای چشمام . بعد خیلی آروم یکم به طول خطها اضافه میکنم و در جعبه جواهرات رو باز میکنم . توی جعبه به جای جواهر پره از بدلیجات احمقانه ،پر آت آشغال، دستبندایی که با هرچی که دم دستم بوده ساختم ، یادگاری ها،حتی دستمال کاغذی که بوی خاطره میده هنوز…

 گردنبند فیروزه ای رو میبندم دور گردنم و دستبند نقره رو میپیچم دور بازوم …

ادکلن کادوی تولدمو برمیدارمو و دوتا پیس روی گلوم…

یه پاپیون صورتی میبندم دور موهام و تموم…

میشینم پشت سیستم وتوی اتاق دربسته وولومو تا آخر میدم بالا..

ارسال در تاريخ ۱۳۸٩/٦/٢۳

اون یه قطره رو هورت میکشم بالا و میگم :”پس چی؟”

اونم شروع میکنه به تعریف کردن . اینکه تا آخرش با هم باشیم یعنی چی . اصن تا آخر کجا …

همینطور که حرف میزنه میرم سمت سطل آشغالو و بطری خالی نوشابه رو به زور میچپونم توش . صداشو میبره بالا و میگه :”چی شد بالاخره ؟ تا آخرش باهام میمونی؟”

دستامو میذارم تو جیبمو و یه چرخی به کمرم میدم و صورتمو میگیرم طرفشو میگم :”در صورت امکان!”

ارسال در تاريخ ۱۳۸٩/٦/٦

ارسال در تاريخ ۱۳۸٩/٦/٢